Cukrzyca typu 2: przyczyny, objawy, diagnoza i leczenie

Cukrzyca typu 2: przyczyny, objawy, diagnoza i leczenie

Zrzeczenie się

Jeśli masz jakiekolwiek pytania lub wątpliwości medyczne, porozmawiaj ze swoim lekarzem. Artykuły w Health Guide są poparte recenzowanymi badaniami i informacjami pochodzącymi od towarzystw medycznych i agencji rządowych. Nie zastępują jednak profesjonalnej porady lekarskiej, diagnozy ani leczenia.

Do 2007 artykuł w International Journal of Health Sciences zadał pytanie: Czy cukrzyca staje się największą epidemią XXI wieku? Choroba, charakteryzująca się niekontrolowanym poziomem cukru we krwi i wieloma negatywnymi, długofalowymi skutkami, z pewnością stała się powodem do niepokoju (Tabish, 2007).

Szacuje się, że 425 milionów ludzi na świecie choruje na cukrzycę (UpToDate, 2019a), z 30,3 miliona osób mieszkających w Stanach Zjednoczonych (CDC, 2017). Ponieważ jest to prawie 1 na 10 Amerykanów, prawdopodobnie znasz przynajmniej jedną osobę cierpiącą na cukrzycę. Co więcej, wysoki poziom otyłości u dzieci wskazuje, że wskaźniki cukrzycy mogą nadal rosnąć, stając się prawdziwą epidemią, przed którą ostrzegał artykuł z 2007 roku. Wzrost zachorowań na cukrzycę typu 2, analogiczny do epidemii otyłości, już jest być widzianym u dzieci (Aktualizacja, 2019b). Na początku lat 90. tylko 3% przypadków cukrzycy u dzieci było typu 2. Do 2003 r. liczba ta wzrosła do 20-50%.

Około 90-95% osób z cukrzycą ma cukrzycę typu 2, czasami określaną skrótem T2DM. Różni się to od cukrzycy typu 1 (T1DM), która jest chorobą autoimmunologiczną, oraz cukrzycy ciążowej, która jest wywoływana przez ciążę. Ponadto T2DM nie należy mylić z moczówką prostą. Moczówka prosta jest rzadką chorobą, która powoduje skrajne pragnienie i częste oddawanie moczu w wyniku niezdolności organizmu do regulacji płynów i nie ma związku z T2DM.

Narządy

  • Cukrzyca typu 2 rozwija się, gdy komórki organizmu nie reagują na insulinę.
  • Cukrzyca typu 2 jest spowodowana mieszanką czynników genetycznych, środowiskowych i związanych ze stylem życia.
  • Szacuje się, że 425 milionów ludzi na świecie choruje na cukrzycę (UpToDate, 2019a), z 30,3 miliona osób mieszkających w Stanach Zjednoczonych (CDC, 2017).

Co to jest cukrzyca typu 2?

T2DM występuje, gdy organizm staje się mniej wrażliwy na hormon zwany insuliną. Insulina jest hormonem uwalnianym z trzustki w odpowiedzi na podwyższony poziom cukru we krwi (zwany również poziomem glukozy we krwi). Insulina ma dwa podstawowe skutki. Działa na receptory w organizmie, aby pomóc glukozie przenosić się do komórek tłuszczowych i mięśniowych, a także działa na receptory w wątrobie, pomagając przechowywać dodatkową glukozę jako glikogen do późniejszego wykorzystania. Te dwa działania razem pomagają obniżyć poziom cukru we krwi do normalnego zakresu. U osoby bez cukrzycy normalny poziom cukru we krwi wynosi 70-99 mg/dl na czczo (niejedzenie i picie przez co najmniej osiem godzin) i<140 mg/dL two hours after eating.

W T2DM organizm jest oporny na insulinę, co oznacza, że ​​tkanki również nie reagują na insulinę. Początkowo trzustka zwiększa produkcję insuliny, aby zrekompensować utratę wrażliwości na insulinę. Czasami ta zwiększona ilość insuliny we krwi jest wykrywana przez pracowników służby zdrowia i określana jako hiperinsulinemia.

Przez pewien czas trzustka może kompensować insulinooporność hiperinsulinemią. Jednakże, ponieważ trzustka nadal pracuje z nadbiegiem, w końcu nie jest w stanie nadążyć za potrzebami organizmu. Może również zacząć się wypalać i mieć problemy z wytwarzaniem insuliny. Kiedy trzustka nie jest już w stanie wytwarzać wystarczającej ilości insuliny, aby zaspokoić potrzeby organizmu, poziom cukru we krwi staje się niekontrolowany i rozwija się T2DM.

Reklama

Ponad 500 leków generycznych, każdy 5 USD miesięcznie

Przejdź do Ro Pharmacy, aby zrealizować swoje recepty za jedyne 5 USD miesięcznie (bez ubezpieczenia).

Ucz się więcej

Czym różni się cukrzyca typu 2 od cukrzycy typu 1?

T2DM i T1DM to choroby, w których występuje problem z hormonem insuliny. Obie choroby klinicznie wyglądają podobnie i mają wiele takich samych objawów i długotrwałych skutków. Jednak podstawowe przyczyny, czynniki ryzyka i niektóre metody leczenia każdej choroby są różne.

Jak wspomniano, T2DM jest problemem związanym z reakcją organizmu na hormon insulinę. Trzustka nadal wytwarza insulinę i wydziela ją do krwioobiegu (przynajmniej na początku), ale tkanki organizmu nie reagują tak dobrze na jej działanie. Z drugiej strony w T1DM występuje problem z rzeczywistą produkcją insuliny. T1DM jest chorobą autoimmunologiczną, co oznacza, że ​​organizm sam siebie atakuje. W T1DM przeciwciała celują i niszczą komórki beta trzustki, które są komórkami produkującymi insulinę. W efekcie trzustka nie jest w stanie wytwarzać insuliny, nie wydziela jej do krwiobiegu, a poziom cukru we krwi jest niekontrolowany. T1DM jest często (choć nie zawsze) diagnozowana w dzieciństwie i wymaga leczenia insuliną, co nie zawsze ma miejsce w przypadku T2DM.

dlaczego się pocę, kiedy jem ocet?

Istnieje wiele czynników ryzyka rozwoju T2DM, które generalnie można podzielić na dwie grupy: rzeczy, które możesz zmienić i rzeczy, których nie możesz zmienić.

Rzeczy, których nie możesz zmienić:

  • Wiek: Powyżej 45 roku życia jest czynnikiem ryzyka T2DM, jednak osoby młodsze nadal mogą zachorować.
  • Rasa: Biali nie-latynoscy mają najniższe ryzyko rozwoju T2DM. Od 2013-2015 (UpToDate, 2019a) rozpowszechnienie cukrzycy w określonych populacjach w Stanach Zjednoczonych przedstawiało się następująco:
    • 7,4% w białych nie-latynoskich
    • 8,0% u Amerykanów pochodzenia azjatyckiego
    • 12,1% w Latynosach
    • 12,7% w czarnych nie-latynoskich
    • 15,1% w rdzennych Amerykanach / rdzennych mieszkańcach Alaski
      • Różnice te mogą jednak wynikać z innych czynników, takich jak dostęp do opieki zdrowotnej i dostępna dieta
  • Historia rodziny i genetyka: Osoby z rodzicem, rodzeństwem lub dzieckiem z T2DM są dwa do trzech razy bardziej narażone na rozwój T2DM. A jeśli oboje twoi rodzice mają T2DM, prawdopodobieństwo zachorowania na tę chorobę jest od pięciu do sześciu razy większe. Wskazuje to, że T2DM ma składnik genetyczny, w którym prawdopodobnie rolę odgrywa wiele genów. Naukowcy zidentyfikowali niektóre z tych genów. Jednak rodziny mają również tendencję do prowadzenia podobnego stylu życia pod względem nawyków żywieniowych, poziomu aktywności i występowania otyłości (co samo w sobie może być częściowo spowodowane genetyką). W rezultacie trudno jest określić, w jakim stopniu T2DM jest genetyczna lub spowodowana przez te inne czynniki.
  • Historia niektórych schorzeń: Posiadanie historii medycznej acanthosis nigricans (zaciemnienie pach i szyi), cukrzyca ciążowa (cukrzyca wywołana ciążą), nadciśnienie (wysokie ciśnienie krwi), zespół policystycznych jajników (zwany również PCOS) lub stan przedcukrzycowy oznacza, że ​​jesteś bardziej narażony na rozwój T2DM.

Rzeczy, które możesz zmienić:

  • Waga: Nadwaga lub otyłość to jeden z głównych czynników ryzyka T2DM. To indukuje insulinooporność w organizmie, co z kolei może prowadzić do T2DM. Bardziej konkretnie niż nadwaga lub otyłość jest rozkład tłuszczu w ciele. Osoby z większą otyłością centralną, którą można zmierzyć na podstawie obwodu talii, są bardziej narażone na rozwój T2DM. Utrata wagi zmniejsza to ryzyko.
  • Dieta: Niezależnie od wagi Twoje wybory żywieniowe mogą narazić Cię na ryzyko rozwoju T2DM. Dieta bogata w czerwone mięso, przetworzone mięso i słodkie napoje wiąże się ze zwiększonym ryzykiem T2DM, podczas gdy ci, którzy jedzą owoce, orzechy, warzywa i produkty pełnoziarniste, są narażeni na mniejsze ryzyko.
  • Ćwiczenie: Niezależnie od wagi, siedzący tryb życia jest czynnikiem ryzyka rozwoju T2DM. Bycie bardziej aktywnym i regularne wykonywanie umiarkowanych ćwiczeń może obniżyć ryzyko.
  • Palenie: ludzie, którzy palą, są 30-40% bardziej prawdopodobne rozwijać T2DM ( CDC, 2018 ).

Jakie są przyczyny cukrzycy typu 2

T2DM jest spowodowane insulinoopornością i niezdolnością trzustki do zaspokojenia zapotrzebowania organizmu na insulinę. Wiele z powyższych czynników ryzyka, w tym genetyka, nadwaga, tłuszcz w jamie brzusznej i siedzący tryb życia przyczyniają się do insulinooporności, która z kolei rozwija się w T2DM. Chociaż powszechnie uważa się, że otyłość powoduje bezpośrednio T2DM, nie wszystkie osoby otyłe rozwijają T2DM i nie wszystkie osoby z T2DM są otyłe. Dokładnie to, dlaczego każda osoba rozwija T2DM, jest prawdopodobnie kombinacją wielu czynników i może się różnić w zależności od osoby.

Jak diagnozuje się cukrzycę typu 2?

  • Poziom glukozy we krwi > 126 mg/dl po 8 godzinach postu. Ten poziom należy potwierdzić więcej niż raz. Test nazywa się testem glukozy na czczo (test FPG).
  • Poziom glukozy we krwi 200 mg/dl pobrany losowo, w połączeniu z objawami. Test nazywa się losowym testem glukozy w osoczu.
  • poziom glukozy we krwi > 200 mg/dl podczas doustnego testu tolerancji glukozy (OGTT), który polega na podawaniu odmierzonej dawki glukozy doustnie
  • Poziom hemoglobiny A1C (HbA1C) > 6,5, czyli a badanie krwi to daje rozsądne oszacowanie, jak dobrze kontrolowano poziom cukru we krwi w ciągu ostatnich dwóch do trzech miesięcy (UpToDate, 2018)

Jak leczy się cukrzycę typu 2? Czy jest leczenie? Czy istnieje lekarstwo?

Nie ma lekarstwa na T2DM. Jest jednak wiele rzeczy, które możesz zrobić, aby leczyć i radzić sobie z chorobą, czasami nawet do tego stopnia, że ​​nie potrzebujesz już żadnych leków. Ogólnie postępowanie w T2DM koncentruje się na trzech kluczowych obszarach: modyfikacjach stylu życia, leczeniu lekami oraz badaniach przesiewowych pod kątem powikłań/choroby współistniejących w T2DM.

Osoby z cukrzycą, które przyjmują insulinę lub inne leki, które mogą prowadzić do niskiego poziomu cukru we krwi, powinny regularnie sprawdzać poziom cukru we krwi, aby upewnić się, że jest dobrze kontrolowany. Zarówno wysoki poziom cukru we krwi (hiperglikemia), jak i niski poziom cukru we krwi (hipoglikemia) mogą być niebezpieczne i potencjalnie śmiertelne, dlatego ważne jest, aby poziom cukru we krwi był jak najbliżej normalnego zakresu. Korzystanie z urządzenia zwanego glukometrem i prowadzenie dziennika poziomu cukru we krwi jest jednym ze sposobów ich śledzenia i dobrym sposobem na udostępnienie ich lekarzowi.

Jak dobrze kontrolowaną cukrzycę można monitorować, sprawdzając HbA1c. Tradycyjnie za docelową wartość HbA1c dla osób z cukrzycą uważa się:<7.0. However, the American Diabetes Association recognizes that each person may have their own target based on individual factors. A target level of <7.5, <8.0 or <8.5 may also be appropriate, especially in those who are elderly. Strict glucose control should always be balanced against the risk of hypoglycemia, which can be dangerous and even life-threatening.

Modyfikacje stylu życia

Zmiany stylu życia osób z cukrzycą koncentrują się na zdrowszym odżywianiu, zwiększeniu aktywności fizycznej, utracie wagi i rzuceniu palenia. Zwracanie uwagi na indeks glikemiczny lub ładunek glikemiczny żywności może pomóc osobom z cukrzycą w osiągnięciu lepszej kontroli glukozy. Te wartości wskazują, jak bardzo dana żywność może wpłynąć na poziom cukru we krwi.

Utrata masy ciała o 5-10% skutkuje poprawą kontroli cukru i cholesterolu, poprawą sprawności i poprawą innych czynników ryzyka chorób sercowo-naczyniowych. Jedno duże badanie wykazało, że nie spowodowało to zmniejszenia częstości zdarzeń sercowo-naczyniowych (Look, 2013). Jednak naukowcy sugerują, że to odkrycie mogło wynikać z kilku czynników, w tym sposobu, w jaki badanie zostało zaprojektowane, możliwości, że należy osiągnąć większą trwałą utratę wagi, aby zobaczyć efekty, lub że rzeczywiście wystąpił efekt, ale tylko u niektórych typów ludzi które zostały przetestowane.

Leki:
W przeciwieństwie do T1DM, T2DM niekoniecznie musi być leczone insuliną, ponieważ trzustka nadal wytwarza ją samodzielnie. Do leczenia T2DM opracowano wiele różnych leków, które działają na różne sposoby.

Główne klasy leków na cukrzycę obejmują:

  • Inhibitory alfa-glukozydazy (np. akarboza/Precose): Leki te należy przyjmować z jedzeniem. Blokują rozkład węglowodanów w jelicie, co zmniejsza wzrost poziomu cukru we krwi występujący po jedzeniu.
  • Biguanidy (np. metformina/glukofag): przy braku przeciwwskazań, metformina jest na ogół lekiem pierwszego rzutu w przypadku T2DM, co oznacza, że ​​jest pierwszym przepisanym lekiem. Czasami jest również przepisywany osobom ze stanem przedcukrzycowym. Metformina działa poprzez zmniejszenie ilości cukru uwalnianego z wątroby do krwiobiegu, a także pomaga zwiększyć wrażliwość organizmu na insulinę. Metformina może podrażniać żołądek, dlatego zaleca się powolne zwiększanie dawki na początku leczenia metforminą.
  • Sekwestranty kwasów żółciowych (np. kolesewelam/Welchol): są to leki obniżające poziom cholesterolu. Jednak stwierdzono również, że obniżają poziom cukru we krwi u pacjentów z cukrzycą.
  • Agoniści dopaminy-2 (np. bromokryptyna/Parlodel): Leki te działają na ośrodkowy układ nerwowy w sposób, który zmniejsza wytwarzanie glukozy przez wątrobę i prowadzi do obniżenia poziomu cukru po jedzeniu.
  • Inhibitory DPP-4 (np. sitagliptyna/Januvia): Leki te blokują enzym DPP-4, co prowadzi do wzrostu hormonów zwanych inkretynami. Inkretyny stymulują uwalnianie insuliny i zmniejszają uwalnianie hormonu zwanego glukagonem, co powoduje obniżenie poziomu cukru we krwi. Jednak jednym skutkiem ubocznym tych leków jest wyłączenie bólu stawów. Ogólne nazwy wszystkich inhibitorów DPP-4 kończą się na -gliptyna.
  • Agoniści receptora GLP-1 (np. dulaglutyd/Trulicity, eksenatyd/Byetta, liraglutyd/Victoza): Leki te naśladują GLP-1, hormon, który powoduje wzrost insuliny i spadek glukagonu. Są to leki do wstrzykiwań. Ogólne nazwy wszystkich agonistów receptora GLP-1 kończą się na -enatyd lub -glutyd.
  • Meglitynidy (np. repaglinid/Prandin): Leki te stymulują komórki beta trzustki do uwalniania większej ilości insuliny, działając na kanały w błonie komórkowej. Działają podobnie do sulfonylomoczników, ale działają szybciej. Skutki uboczne obejmują przyrost masy ciała i hipoglikemię. Ogólne nazwy wszystkich meglitynidów kończą się na -glinide.
  • Sulfonylomoczniki (np. glimepiryd/Amaryl, glipizyd/Glucotrol, gliburyd/DiaBeta): Leki te są szeroko stosowane w T2DM i działają poprzez stymulowanie komórek beta trzustki do uwalniania większej ilości insuliny poprzez działanie na kanały w błonie komórkowej. Skutki uboczne obejmują przyrost masy ciała i hipoglikemię, które mogą być niebezpieczne i mogą wystąpić, jeśli uwolniony zostanie nadmiar insuliny.
  • Inhibitory SGLT2 (np. kanagliflozyna/Invokana, empagliflozyna/Jardiance): są to nowsze leki, które działają poprzez zapobieganie ponownemu wchłanianiu glukozy w nerkach, w efekcie obniżając poziom cukru we krwi. Mogą zmniejszać ryzyko niektórych zdarzeń sercowo-naczyniowych, ale mogą prowadzić do wzrostu infekcji dróg moczowych. Ogólne nazwy wszystkich inhibitorów SGLT2 kończą się na -gliflozyna.
  • Tiazolidynodiony (np. Pioglitazon/Actos, rosiglitazon/Avandia): Leki te sprawiają, że organizm jest bardziej wrażliwy na insulinę, wpływając na regulację genów i sposób, w jaki organizm przetwarza kwasy tłuszczowe. Nie należy ich stosować u osób z uszkodzeniem wątroby lub niewydolnością serca. Ogólne nazwy wszystkich tiazolidynodionów kończą się na -glitazon.

W miarę postępu T2DM osoby z tą chorobą mogą w końcu wymagać zastosowania insuliny. Insulina występuje w różnych postaciach, które różnią się tym, jak szybko i jak długo działają w organizmie. Standardowe zastrzyki z insuliny są jednym ze sposobów otrzymywania insuliny, chociaż wiele firm oferuje obecnie insulinę jako bardziej przyjazne dla użytkownika wstrzykiwacze.

Pokazy

Ponieważ osoby z cukrzycą są bardziej narażone na choroby układu krążenia, ważne jest, aby badać i leczyć dodatkowe sercowe czynniki ryzyka. Obejmuje to badania przesiewowe i lepszą kontrolę wysokiego ciśnienia krwi (nadciśnienia) i wysokiego poziomu cholesterolu (hiperlipidemii). Chociaż zalecenia często się zmieniają, osoby z cukrzycą powinny zazwyczaj dążyć do: docelowe ciśnienie krwi z<140/90 or <130/80 and most people with diabetes aged 40-75 should be taking a statin, which is a cholesterol-lowering medication (Bangalore, 2011). For smokers, quitting smokers is also extremely important.

Osoby chore na cukrzycę powinny również przechodzić coroczne badanie wzroku (znane jako badanie dna oka), coroczne badanie stopy cukrzycowej (które sprawdza czucie w stopach i palcach) oraz coroczne badanie moczu, które wyszukuje niewielkie ilości białka (mikroalbuminuria) i może wykryć wczesne uszkodzenie nerek. Bardzo ważne jest, aby osoby chore na cukrzycę były regularnie połączone z systemem opieki zdrowotnej i rozmawiały ze swoim lekarzem o wszelkich problemach, które mogą się pojawić.

Bibliografia

  1. Amerykańskie Stowarzyszenie Diabetologiczne. (2018). Statystyki dotyczące cukrzycy. Pobrano z https://www.diabetes.org/resources/statistics/statistics-about-diabetes .
  2. Bangalore, S., Kumar, S., Lobach, I. i Messerli, F.H. (2011). Docelowe wartości ciśnienia krwi u osób z cukrzycą typu 2/nieprawidłową glikemią na czczo. Krążenie , 123 (24), 2799–2810. doi: 10.1161 / obiegaha.110.016337, https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/21632497
  3. Centra Kontroli i Zapobiegania Chorobom. (2017, 18 lipca). Nowy raport CDC: Ponad 100 milionów Amerykanów ma cukrzycę lub stan przedcukrzycowy. Pobrano z https://www.cdc.gov/media/releases/2017/p0718-diabetes-report.html .
  4. Centra Kontroli i Zapobiegania Chorobom. (2018, 22 marca). Palenie i cukrzyca. Pobrano z https://www.cdc.gov/tobacco/campaign/tips/diseases/diabetes.html .
  5. Klinika w Cleveland. (2019, 18 listopada). 4 fakty, które musisz wiedzieć o przeszczepianiu nerek i dializie. Pobrano z https://health.clevelandclinic.org/4-facts-you-trzeba-wiedziec-o-przeszczepach-nerki-i-dializie/ .
  6. Knowler WC, Barrett-Connor E., Fowler S., Hamman R., Lachin J., Walker E. i Nathan D. (2002). Zmniejszenie częstości występowania cukrzycy typu 2 dzięki interwencji dotyczącej stylu życia lub metforminie. New England Journal of Medicine , 346 (6), 393-403. doi: 10.1056 / nejmoa012512, https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/11832527
  7. Rangel, É. B., Sá, J.R.D., Melaragno, C.S., Gonzalez, A.M., Linhares, M.M., Salzedas, A. i Medina-Pestana, J.O. (2009). Przeszczep nerki u chorych na cukrzycę: sposoby, wskazania i wyniki. Diabetologia i zespół metaboliczny , 1 (1). doi: 10.1186 / 1758-5996-1-2, https://dmsjournal.biomedcentral.com/articles/10.1186/1758-5996-1-2
  8. Tabish, S. (2007). Czy cukrzyca staje się największą epidemią XXI wieku? Międzynarodowy Dziennik Nauk o Zdrowiu . Pobrano z https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC3068646/
  9. Grupa badawcza Look AHEAD. (2013). Wpływ na układ sercowo-naczyniowy intensywnej interwencji związanej ze stylem życia w cukrzycy typu 2. New England Journal of Medicine , 369 (2), 145-154. doi: 10.1056 / nejmoa1212914, https://www.nejm.org/doi/full/10.1056/NEJMoa1212914
  10. Aktualny. (2018). Ocena kontroli glikemii w cukrzycy. Pobrano z https://www.uptodate.com/contents/estimation-of-blood-glucose-control-in-diabetes-mellitus .
  11. Aktualny. (2019). Czynniki ryzyka cukrzycy typu 2. Pobrano z https://www.uptodate.com/contents/risk-factors-for-type-2-diabetes-mellitus .
  12. Aktualny. (2019). Epidemiologia, prezentacja i diagnostyka cukrzycy typu 2 u dzieci i młodzieży. Pobrano z https://www.uptodate.com/contents/epidemiology-presentation-and-diagnosis-of-type-2-diabetes-mellitus-in-children-and-adolescents .
  13. Wannamethee, S.G., Shaper, A.G. i Perry, I.J. (2001). Palenie jako modyfikowalny czynnik ryzyka cukrzycy typu 2 u mężczyzn w średnim wieku. Opieka nad cukrzycą , 24 (9), 1590-1595. doi: 10.2337/diacare.24.9.1590, https://care.diabetesjournals.org/content/24/9/1590
Zobacz więcej