Wyjaśnienie hiperglikemii (wysokiego poziomu cukru we krwi)


Wyjaśnienie hiperglikemii (wysokiego poziomu cukru we krwi)

Zrzeczenie się

Jeśli masz jakiekolwiek pytania lub wątpliwości medyczne, porozmawiaj ze swoim lekarzem. Artykuły w Health Guide są poparte recenzowanymi badaniami i informacjami pochodzącymi od towarzystw medycznych i agencji rządowych. Nie zastępują jednak profesjonalnej porady lekarskiej, diagnozy ani leczenia.

Termin hiperglikemia odnosi się do stanu, w którym poziom cukru we krwi jest powyżej normalnego zakresu. Aby oddzielić to słowo, hiper- oznacza, że ​​istnieje nadmiar czegoś, -glikozyd pochodzi z glukozy (zmierzonej postaci cukru we krwi), a -emia odnosi się do czegoś, co jest we krwi. O hiperglikemii mówi się zwykle w kontekście cukrzycy, ale może ją również wywołać kilka innych czynników. Hiperglikemia jest przeciwieństwem hipoglikemii, kiedy poziom cukru we krwi jest zbyt niski. Chociaż niektóre objawy mogą być podobne, przyczyny i leczenie są bardzo różne.



Narządy

  • Hiperglikemia odnosi się do stanu, w którym poziom cukru we krwi jest powyżej normalnego zakresu.
  • Chociaż niektóre objawy hiperglikemii i hipoglikemii mogą być podobne, przyczyny i leczenie są bardzo różne.
  • U osób z cukrzycą hiperglikemii można zapobiegać, często sprawdzając poziom cukru we krwi i stosując się do leków przeciwcukrzycowych.
  • Dieta i ćwiczenia fizyczne odgrywają kluczową rolę w utrzymaniu prawidłowego poziomu cukru we krwi.

U zdrowej osoby normalny poziom cukru we krwi (nazywany również poziomem glukozy we krwi) wynosi 70–99 mg/dl na czczo (niejedzenie i picie przez co najmniej osiem godzin) lub<140 mg/dL two hours after eating (postprandial or reactive hyperglycemia). Anything above this can classify as hyperglycemia, although there is a wide range of possible values and what they mean. For example, if your blood sugar is 100–125 mg/dL when fasting it may mean you have prediabetes and if your blood sugar is>125 mg/dl na czczo może to oznaczać, że masz cukrzycę typu 1 (T1DM) lub cukrzycę typu 2 (T2DM). Nazywa się to testem glukozy w osoczu na czczo (FPG) i jest testem przesiewowym, który można wykonać w celu wykrycia cukrzycy.

Podobnie, jeśli poziom cukru we krwi wynosi 140–199 mg/dl dwie godziny po jedzeniu, może to oznaczać stan przedcukrzycowy, a jeśli poziom cukru we krwi >199 mg/dl dwie godziny po jedzeniu może oznaczać, że masz T1DM lub T2DM. Nazywa się to doustnym testem tolerancji glukozy (OGTT) i jest kolejnym testem przesiewowym, który można wykonać w celu wykrycia cukrzycy. Oprócz tych wartości, wiele drugorzędnych stron internetowych uważa 180 mg/dl za granicę hiperglikemii i sugeruje, że przedłużony poziom cukru we krwi powyżej tej wartości ma miejsce, gdy pojawiają się objawy. Jednak ta granica nie jest dobrze ustalona. Poziom cukru we krwi może wzrosnąć do >250 mg/dL, a nawet >600 mg/dL. Poziomy te są zwykle związane z nagłymi przypadkami medycznymi, o czym omówimy nieco później.

Reklama

Ponad 500 leków generycznych, każdy 5 USD miesięcznie



Przejdź do Ro Pharmacy, aby zrealizować swoje recepty za jedyne 5 USD miesięcznie (bez ubezpieczenia).

Ucz się więcej

Jak regulowany jest poziom cukru we krwi?

Kiedy jesz (szczególnie, gdy jesz cukry lub węglowodany, które rozkładają się na cukry), poziom cukru we krwi wzrasta. Następnie organizm dokłada wszelkich starań, aby regulować te poziomy. Za tę regulację odpowiedzialne są przede wszystkim dwa hormony: glukagon i insulina.

Kiedy poziom cukru we krwi jest niski: W odpowiedzi na niski poziom hormon glukagon jest uwalniany z komórek alfa w trzustce. Glukagon działa w celu podniesienia poziomu cukru we krwi poprzez stymulowanie wątroby do zamiany glikogenu w glukozę. Glikogen jest formą magazynowania glukozy, którą organizm może wytwarzać, gdy poziom glukozy jest wysoki.

Kiedy poziom cukru we krwi jest wysoki: W odpowiedzi na wysoki poziom insulina hormon jest uwalniany z komórek beta trzustki. Insulina działa w celu obniżenia poziomu cukru we krwi w organizmie, działając na komórki tłuszczowe, wątrobowe i mięśniowe oraz pobudzając je do wchłaniania glukozy i wykorzystywania jej jako energii lub przechowywania jej jako glikogenu.

Jakie są przyczyny hiperglikemii?

Zdecydowanie najczęstszą przyczyną hiperglikemii jest problem z hormonem insuliny i to również prowadzi do cukrzycy. W T1DM trzustka nie jest w stanie wytwarzać insuliny (T1DM jest chorobą autoimmunologiczną). W T2DM trzustka produkuje insulinę, ale tkanki organizmu również na nią nie reagują. A cukrzyca ciążowa to hiperglikemia/cukrzyca wywołana przez ciążę.

Omówiliśmy już, w jaki sposób insulina pomaga obniżyć poziom cukru we krwi, przenosząc glukozę do komórek tłuszczowych, wątroby i mięśni. Bez insuliny lub gdy tkanki organizmu są mniej wrażliwe na insulinę (stan zwany insulinoopornością), tak się nie dzieje, co prowadzi do wzrostu ilości glukozy, która pozostaje we krwi. Z kolei na insulinooporność wpływa genetyka, wskaźnik masy ciała (BMI), rozkład tłuszczu, poziom aktywności i prawdopodobnie inne czynniki.

Ludzie, którzy nie mają cukrzycy, mogą również mieć wysoki poziom cukru we krwi, chociaż zazwyczaj jest to bezpośrednia reakcja na coś innego, co dzieje się w ciele. Jeśli masz infekcję, jesteś zestresowany, masz problemy z nadnerczami lub przyjmujesz pewne leki, takie jak sterydy (np. prednizon / deltazon, metyloprednizolon / Solu-Medrol), możesz mieć hiperglikemię.



Jakie są oznaki i objawy hiperglikemii?

Czasami możesz mieć hiperglikemię, nawet o tym nie wiedząc. Jednak im wyższy poziom cukru we krwi lub im dłużej się tam utrzymuje, tym większe prawdopodobieństwo wystąpienia objawów. Objawy hiperglikemii są podobne do objawów cukrzycy i obejmują:

  • Zwiększone pragnienie (polidypsja)
  • Częste oddawanie moczu (wielomocz)
  • Ekstremalny głód (polifagia)
  • Brak energii
  • Utrata masy ciała

Jeśli masz T2DM, możesz nie zdawać sobie sprawy, że masz hiperglikemię, dopóki nie pojawią się inne objawy, które są wynikiem powikłań cukrzycy. Obejmują one:

  • Zmiany wizji
  • Drętwienie, mrowienie lub ból kończyn
  • Trudności w leczeniu
  • Częste infekcje
  • Choroby serca lub problemy z naczyniami krwionośnymi

Z biegiem czasu nadmiar cukru w ​​krwiobiegu uszkadza naczynia krwionośne. W cukrzycy może to prowadzić do problemów ze wzrokiem (retinopatia cukrzycowa), problemów z nerwami (neuropatia cukrzycowa) i problemów z nerkami (nefropatia cukrzycowa, która prowadzi do hemodializy lub przeszczepu nerki). Cukrzyca jest również czynnikiem ryzyka wielu chorób, w tym chorób układu krążenia.

Jednym z niebezpiecznych powikłań hiperglikemii jest stan zwany cukrzycową kwasicą ketonową (DKA). DKA zazwyczaj dotyka osoby z T1DM, ale może również wystąpić u osób z T2DM. W CKK poziom cukru we krwi może wynosić >250 mg/dl. Jednak ponieważ insulina nie wtłacza glukozy do komórek, organizm zwraca się do kwasów tłuszczowych w celu uzyskania energii. Produktami ubocznymi rozpadu kwasów tłuszczowych są ketony, które są kwaśnymi związkami gromadzącymi się we krwi. Objawy DKA obejmują owocowy oddech, senność, letarg, ból brzucha i wymioty. DKA jest stanem nagłym, który nieleczony może prowadzić do śmierci.

Innym niebezpiecznym powikłaniem hiperglikemii jest stan zwany cukrzycowym hiperosmolarnym stanem hiperglikemicznym (HHS). HHS zazwyczaj dotyka osoby z T2DM i może być wywołany przez infekcję lub niestosowanie się do leków na cukrzycę. W HHS poziom cukru we krwi może wynosić >600 mg/dl. Objawy HHS obejmują zwiększone pragnienie, częste oddawanie moczu, gorączkę, senność, dezorientację, zmiany widzenia i śpiączkę. Podobnie jak DKA, HHS jest stanem nagłym wymagającym pomocy medycznej.

Jak można zapobiegać hiperglikemii?

U osób z cukrzycą hiperglikemii można zapobiec, przestrzegając zaleceń dotyczących przyjmowania leków przeciwcukrzycowych. Jeśli jesteś na insulinie, regularne sprawdzanie poziomu cukru we krwi jest niezbędne i jest jednym ze sposobów sprawdzenia, czy poziom nie jest zbyt wysoki. Ważne jest również, aby zwracać uwagę na to, co jesz i ile ćwiczysz.

Porozmawiajmy o jedzeniu. Indeks glikemiczny jest jedną z miar, za pomocą której możesz stwierdzić, jak bardzo żywność wpłynie na poziom cukru we krwi. Indeks glikemiczny to wynik od 0 do 100 przyznawany pokarmom zawierającym węglowodany, a im wyższy wynik, tym większy potencjał pokarmu do podniesienia poziomu cukru we krwi. Ładunek glikemiczny to podobna liczba, którą oblicza się na podstawie indeksu glikemicznego. Jednak ładunek glikemiczny wpływa na rzeczywistą ilość spożywanych węglowodanów, a zatem może jeszcze lepiej zrozumieć, jak żywność wpłynie na poziom glukozy we krwi.

Odnośnie ćwiczeń: Twój poziom aktywności w ciągu dnia ma wpływ na poziom cukru we krwi. Dlatego w przypadku zmniejszenia aktywności fizycznej konieczne może być zwiększenie ilości przyjmowanych leków przeciwcukrzycowych lub zmiana sposobu odżywiania. Porozmawiaj ze swoim lekarzem, jeśli uważasz, że może to dotyczyć Ciebie.

Jak leczy się hiperglikemię?

W krótkim okresie łagodną hiperglikemię można leczyć ćwiczeniami.

Długotrwale hiperglikemię leczy się różnymi lekami, które mają na celu obniżenie poziomu cukru we krwi. Osoby z T1DM polegają na insulinie jako leczeniu, ponieważ nie są w stanie samodzielnie wytwarzać żadnych. Chociaż niektóre osoby z T2DM mogą również wymagać insuliny, istnieje kilka innych klas leków doustnych i wstrzykiwanych, które działają w organizmie za pomocą różnych metod, aby utrzymać niski poziom. Należą do nich metformina, inhibitory alfa-glukozydazy, sekwestranty kwasów żółciowych, agoniści dopaminy-2, inhibitory DPP-4, agoniści receptora GLP-1, meglitynidy, sulfonylomoczniki, inhibitory SGLT2 i tiazolidynodiony.

Ponieważ DKA i HHS są nagłymi przypadkami medycznymi, leczenie wymaga pobytu w placówce opieki zdrowotnej (i ewentualnie na oddziale intensywnej terapii lub OIT). Leczenie tych stanów ma na celu obniżenie poziomu cukru bez zbytniego obniżania go, korygowanie zaburzeń równowagi elektrolitowej i zapewnianie nawodnienia. Terapia może obejmować płyny dożylne, insulinę, glukozę (aby upewnić się, że nie spadnie zbyt nisko) i potas.

Jeśli hiperglikemia jest spowodowana innym problemem, takim jak infekcja, stres lub problem z nadnerczami, postępowanie jest ukierunkowane na zajęcie się podstawową przyczyną.

Bibliografia

  1. Odniesienie
Zobacz więcej