Cytomegalovirus (HHV-5): objawy, diagnoza i profilaktyka

Cytomegalovirus (HHV-5): objawy, diagnoza i profilaktyka

Zrzeczenie się

Jeśli masz jakiekolwiek pytania lub wątpliwości medyczne, porozmawiaj ze swoim lekarzem. Artykuły w Health Guide są poparte recenzowanymi badaniami i informacjami pochodzącymi od towarzystw medycznych i agencji rządowych. Nie zastępują jednak profesjonalnej porady lekarskiej, diagnozy ani leczenia.



Cytomegalovirus (CMV) to wirus z rodziny herpeswirusów. Można go również nazwać ludzkim wirusem herpes 5 (HHV-5). Inni członkowie rodziny herpeswirusów powodują mononukleozę zakaźną, ospę wietrzną, półpasiec, opryszczkę wargową i opryszczkę narządów płciowych. Zaraża ludzi w każdym wieku i jest bardzo powszechny – zgodnie z Centers for Disease Control and Prevention (CDC) co trzecie dziecko zostanie zarażone w wieku 5 lat , a ponad 50% dorosłych zostało zarażonych (CDC, 2019).

Narządy

  • Cytomegalovirus (CMV) to wirus z rodziny herpeswirusów. Można go również nazwać ludzkim wirusem herpes 5 (HHV-5).
  • U większości zdrowych osób infekcje CMV przebiegają bezobjawowo, chociaż u niektórych osób mogą wystąpić objawy mononukleozy (mono).
  • Kiedy niemowlęta są zakażone CMV w czasie ciąży, mogą cierpieć na utratę słuchu i niepełnosprawność intelektualną wśród innych powikłań.
  • Dobra higiena jest kluczem do zapobiegania zakażeniom CMV.

Jakie są objawy infekcji wirusem cytomegalii?

Dobrą wiadomością jest to, że u większości zdrowych osób infekcje CMV przebiegają bezobjawowo. Jeśli masz pecha, aby uzyskać objawy CMV, najprawdopodobniej objawi się tak jak mononukleoza zakaźna (mono). Mono jest zwykle powodowane przez wirusa Epsteina-Barra (EBV), innego członka rodziny herpeswirusów. Jeśli nigdy wcześniej nie miałeś mono, objawy to zazwyczaj gorączka, zmęczenie, ból gardła, obrzęk węzłów chłonnych i ewentualnie wysypka. Podobnie jak inni członkowie rodziny wirusów opryszczki, CMV ukrywa się i przechodzi w stan utajenia po początkowej infekcji. Może się powtórzyć później, zwłaszcza jeśli osłabi się układ odpornościowy.

Rzadko, u dorosłych mogą wystąpić poważniejsze komplikacje, nawet jeśli jesteś zdrowy. W niektórych przypadkach infekcje CMV mogą uszkodzić wątrobę, okrężnicę, mózg, układ nerwowy, oczy i serce. Częściej problemy te rozwijają się u osób ze słabym układem odpornościowym, w tym osób z ludzkim wirusem niedoboru odporności (HIV), osób przyjmujących leki immunosupresyjne, takich jak biorcy przeszczepów narządów, oraz osoby z rakiem po chemioterapii. W rzeczywistości, cytomegalowirusowe zapalenie siatkówki, w którym część oka jest zainfekowana, jest uważane za chorobę definiującą AIDS – uważa się, że osoba zarażona wirusem HIV rozwinęła się w AIDS po zachorowaniu na CMV. Te infekcje mogą zagrażać życiu i wymagać leczenia lekami przeciwwirusowymi.

Reklama

Leczenie opryszczki narządów płciowych na receptę

Porozmawiaj z lekarzem o tym, jak leczyć i tłumić epidemie przed pierwszym objawem.

Ucz się więcej

Cytomegalowirus w ciąży

Inną niezwykle poważną konsekwencją CMV jest zakażenie niemowląt w czasie ciąży, zwane również wrodzonymi zakażeniami CMV. Wrodzone infekcje wirusem cytomegalii wpływają około 1 na każde 200 dzieci urodzonych w Stanach Zjednoczonych (Schleiss, 2016). Ryzyko przeniesienia CMV jest znacznie wyższe, jeśli matka nigdy wcześniej nie była zarażona CMV, około 30-40% w I i II trymestrze oraz 40-70% w III trymestrze (CDC, 2019). Ryzyko przeniesienia CMV wynosi około 3% w przypadku reaktywacji wirusa CMV. Wrodzone infekcje CMV mogą zagrażać życiu i powodować między innymi trwałe uszkodzenie mózgu, utratę słuchu, utratę wzroku, epilepsję, przedwczesny poród, niską masę urodzeniową, porażenie mózgowe, utratę koordynacji.

Jak więc możemy uniknąć tych niefortunnych warunków? Po pierwsze, kobiety w ciąży powinny dbać o higienę, zwłaszcza wokół małych dzieci. Po drugie, przyjdź na swoje wizyty prenatalne. Jeśli w czasie ciąży zachorujesz na monopodobną chorobę, Twój lekarz może przetestować Cię na obecność CMV. Również bardzo ważne jest, aby twoje prenatalne USG sprawdziły twoje dziecko. Jeśli na tych ultradźwiękach jest coś nienormalnego, Ty i Twoje dziecko możecie potrzebować testów na CMV. Wreszcie, ważne jest, aby po porodzie regularnie zabierać dziecko do lekarza, nawet jeśli wygląda na zdrowe. Badania przesiewowe pod kątem ubytku słuchu i innych objawów CMV mogą pomóc w diagnozowaniu infekcji CMV. Leczenie lekami przeciwwirusowymi może pomóc w zapobieganiu rozwojowi utraty słuchu i niepełnosprawności intelektualnej (Kimberlin, 2003).

Jak przesyłany jest CMV?

CMV przenosi się z człowieka na człowieka poprzez kontakt z zakażonymi płynami ustrojowymi. Obejmuje to mocz, ślinę, krew, łzy, nasienie i mleko matki. CMV może być przenoszony przez kontakt seksualny lub inny bliski kontakt. Wiadomo również, że CMV jest przenoszony przez przeszczep narządu lub transfuzję krwi.

Jak diagnozuje się CMV?

Jeśli Twój pracownik służby zdrowia podejrzewa, że ​​​​zostałeś niedawno zakażony CMV, może wykonać badanie za pomocą tak zwanego testu serologicznego, w którym próbka krwi jest testowana pod kątem przeciwciał przeciwko CMV. U osób z osłabionym układem odpornościowym i u niemowląt może wystąpić reakcja łańcuchowa polimerazy (PCR). Testy PCR na poziom wirusowego DNA. U niemowląt ten test PCR jest wykonywany na ślinie. U osób dorosłych ze słabą odpornością jest to badanie krwi.

Jak można zapobiegać i leczyć CMV?

Zapobieganie CMV jest trudne, ponieważ jest to bardzo powszechny wirus, a obecnie nie ma szczepionki chroniącej osoby z grupy wysokiego ryzyka. Najlepszym sposobem zapobiegania CMV jest dbanie o higienę. CDC opublikowało przewodnik do zapobiegania CMV, co jest szczególnie ważne dla kobiet w ciąży.

Polecają:

  • Częste mycie rąk mydłem i wodą przez 15-20 sekund, zwłaszcza po zmianie pieluch, karmieniu małych dzieci, wycieraniu nosa lub ślinie się małego dziecka lub dotykaniu dziecięcych zabawek
  • Nie dzielenie się jedzeniem, napojami ani sztućcami używanymi przez małe dzieci
  • Nie wkładanie smoczków do ust
  • Nie dzielenie szczoteczki do zębów z małym dzieckiem
  • Unikanie kontaktu ze śliną podczas całowania dziecka
  • Czyszczenie zabawek, blatów i wszystkich innych powierzchni, które mają kontakt z moczem lub śliną dzieci

Większość z tych zaleceń jest ukierunkowana na opiekę nad małymi dziećmi, które mają szczególnie wysoki wskaźnik CMV, ponieważ mogą łatwo przenosić je na siebie w przedszkolu.

Leczenie CMV jest zwykle niepotrzebne u zdrowych dorosłych lub zdrowych dzieci. U niemowląt z wrodzoną CMV dożylne leki przeciwwirusowe, takie jak walgancyklowir (marka Valcyte) lub gancyklowir (marka Zirgan), mogą pomóc w zapobieganiu długotrwałej utracie słuchu i niepełnosprawności intelektualnej. U osób dorosłych z obniżoną odpornością zakażenie CMV lub reaktywacja po leczeniu może zagrażać życiu. U tych pacjentów stosuje się również dożylne leki przeciwwirusowe.

Bibliografia

  1. Centra Kontroli i Zapobiegania Chorobom. (2019, 31 maja). Cytomegalowirus (CMV) i wrodzona infekcja CMV: przegląd kliniczny. Pobrano z https://www.cdc.gov/cmv/clinical/overview.html
  2. Centra Kontroli i Zapobiegania Chorobom. (2019, 31 maja). Cytomegalowirus (CMV) i wrodzona infekcja CMV: Wrodzona infekcja CMV. Pobrano z https://www.cdc.gov/cmv/clinical/congenital-cmv.html
  3. Kimberlin, D.W., Lin, C.-Y., Sánchez, P.J., Demmler, G.J., Dankner, W., Shelton, M., … Whitley, RJ (2003). Wpływ terapii gancyklowirem na słuch w objawowej wrodzonej chorobie cytomegalii obejmującej ośrodkowy układ nerwowy: randomizowane, kontrolowane badanie. Dziennik Pediatrii, 143 (1), 16-25. doi: 10.1016/s0022-3476(03)00192-6, https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/12915819
  4. Schleiss, MR (2016). Zapobieganie wrodzonej infekcji wirusem cytomegalii: ochrona przed „T”. Trends in Microbiology, 24(3), 170-172. doi: 10.1016/j.tim.2016.01.007, https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/26857178
Zobacz więcej